”Er zitten gewoon gaten in mijn geheugen, terwijl ik compleet nuchter was”

Sinds het begin van deze blog heb ik veel vragen gekregen over mijn persoonlijke ervaring met PTSS. In de about heb ik geschreven dat deze blog niet over mij gaat maar dat ik op deze blog ruimte maak voor de verhalen, ervaringen en deskundigheid van anderen. Ik ga overstag. Dave de Geus, afgestudeerd aan de Hoge School Utrecht Journalistiek en nu hard bezig met zijn master Nieuwe Media aan de UvA, is de aangewezen persoon om mijn verhaal aan jullie te vertellen.

Schermafbeelding 2013-05-11 om 14.52.53

In deze blogpost draaien we de rollen even om: de schrijver van het PTSS- blog neemt plaats aan de andere zijde van de tafel en hoeft zich niet te bekommeren om het stellen van vragen. David Hoogendam benadrukt op zijn blog dat het niet om hem, maar om anderen gaat. Andere mensen die lijden als gevolg van PTSS. Echter, kan ik mij als gastblogger heel goed voorstellen dat de trouwe volger van deze blog benieuwd is naar het eigen PTSS-verhaal van de 23-jarige student Journalistiek en zijn drijfveren om de blog draaiende te houden.

“De intercity van Utrecht naar Amsterdam rijdt vandaag niet in verband met een aanrijding met een persoon.” De doorgewinterde treinreiziger heeft deze mededeling vast weleens gehoord tijdens het lange wachten op het perron. Een zelfmoord op het spoor kan leiden tot een traumatische stoornis voor conducteur, maar ook voor de reiziger. Het overkwam David, toen eind 2011 een meisje voor de trein sprong waarin hij op dat moment net een plekje in de voorste coupe had gevonden. Enige tijd na het voorval kreeg hij last van onverklaarbare pijntjes, hyperventilatie en paniekaanvallen. Maar dat linkte hij in eerste instantie niet aan de zelfdoding van het meisje.

De pijntjes en hyperventilatie deden hem besluiten een bezoekje te brengen aan de huisarts. Deze stelde vast dat hij hyperventileerde. “Zoiets komt natuurlijk niet ‘out of the blue’, dus we moesten op zoek naar een verklaring. Maar eerst ging ik in therapie om mijn ademhaling onder controle te krijgen. Dat lukte vrij snel, maar de hyperventilatie-aanvallen bleven komen. Daarom moest ik toch naar een psycholoog.”

De zoektocht naar een verklaring voor de hyperventilatie duurde vervolgens langer dan verwacht. Uiteindelijk kwam David onder behandeling te staan bij een psychotherapeute. Deze stelde PTSS bij hem vast. Zij vroeg hem een lijstje te maken van gebeurtenissen die de oorzaak van zijn PTSS konden zijn, in de vorm van een tijdlijn. “Het meisje dat voor de trein sprong was natuurlijk een heftig gebeuren, maar ik heb zelf nooit de link gelegd tussen dat en mijn hyperventilatie. Op mijn lijstje zette ik zeer gedetailleerd uiteen wat het kon zijn. Daar beschreef ik bijvoorbeeld ook op dat ik ooit bijna van een heuvel ben gevallen in Italië en dat mijn ouders zijn gescheiden, maar de psychotherapeute pikte het treinvoorval eruit.”

Het vliegt wel weer over

Voordat de diagnose PTSS werd vastgesteld, sprak David niet uitgebreid met zijn omgeving over de hyperventilatie en paniekaanvallen. Hij was nooit een kleinzerig persoon geweest en dacht dat het wel over zou vliegen. Op een gegeven moment werd een paniekaanval zo heftig dat hij zichzelf tijdens een aanval even kwijt raakte. “Ik kreeg een aanval en ging naar buiten om even te lopen. Ik weet alleen niet meer waar ik heb gelopen. Er zitten gewoon gaten in mijn geheugen van die middag, terwijl ik verder compleet nuchter was. Dat voelt heel vreemd.” Over de aanvallen sprak hij onder meer met zijn vriendin en vervolgens vertelde hij ook zijn huisgenoten en vrienden dat hij daarvoor in therapie moest. Toen de diagnose werd gesteld was iedereen in zijn directe omgeving wel op de hoogte.

Om de traumatische gebeurtenis te verwerken volgde David bij de psychotherapeute een EMDR-behandeling, waarbij door middel van een soort hypnose het visuele plaatje van het heftige moment uit het geheugen gewist worden. Tijdens deze behandeling is de PTSS’er wel bij bewustzijn. “Ik kan nog goed navertellen wat er gebeurde, maar het beeld is uit mijn hoofd”, legt hij uit. Daardoor koppel ik bijvoorbeeld de toeter van een trein niet meer aan dat moment.”

Hij besloot van start te gaan met deze blog om mensen duidelijk te maken wat PTSS precies inhoudt. “Het syndroom is bij velen vrij onbekend; vaak denkt men bijvoorbeeld dat alleen soldaten die terugkomen uit oorlogsgebied het kunnen krijgen. Ik wil de wereld laten lezen dat iedereen PTSS kan krijgen en dat het ook door kleinere, persoonlijke ervaringen kan ontstaan.”

Advertisements

One thought on “”Er zitten gewoon gaten in mijn geheugen, terwijl ik compleet nuchter was”

  1. Pingback: In de supermarkt kan je (g)een hoop kopen | From guestwriters

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s